Klasyfikacja kart chipowych

Karty chipowe można klasyfikować przy zastosowaniu rozmaitych kryteriów. Ze względu na możliwość przetwarzania informacji karty chipowe dzieli się na karty pamięciowe i karty mikroprocesorowe

Karty pamięciowe (bez mikroprocesora) to najprostsze karty elektroniczne, posiadają jedynie układy pamięci modyfikowalnej (EEPROM) i niemodyfikowalnej (EPROM) oraz logiczne układy pomocnicze. Wśród kart pamięciowych wyróżniamy karty bez żadnych zaawansowanych zabezpieczeń przed odczytem i zmianą stanu ich pamięci oraz karty inteligentne. W kartach tych odczyt lub zapis danych wymaga uprzedniego pomyślnego przejścia przez procedury kontrolne polegające na podaniu odpowiedniego numeru PIN (Personal Identity Number). Licznik błędów sumuje przypadki błędnego wprowadzenia numeru PIN i po przekroczeniu ich ustalonej liczby karta jest blokowana. Karty chipowe pamięciowe mają znacznie większe pojemności oraz są zdecydowanie lepiej chronione przed ewentualnymi próbami ingerencji w zmiany zapisu od kart magnetycznych co sprawia, że karty pamięciowe sukcesywnie zastępują przestarzałe karty magnetyczne.

Karty chipowe mikroprocesorowe to karty posiadające zarówno pamięć jak i wbudowany mikroprocesor. Karty plastikowe tego typu są w praktyce małymi małymi mikrokomputerami pozbawionymi źródła zasilania, klawiatury i monitora. Karty mikroprocesorowe cechuje skuteczna ochrona dostępu do danych, duża elastyczność w kształtowaniu aplikacji oraz wielostronność usług. Podstawową funkcją mikroprocesora jest kontrola odczytu i zapisu danych umieszczonych w pamięci. Użytkownik karty w celu odczytania lub zapisania danych musi podać odpowiedni numer PIN. Procesor może w razie konieczności zablokować kartę, zajmuje się on także zarządzaniem pamięcią karty, co umożliwia przeznaczenie części pamięci do zapisu różnych informacji. W tym przypadku plastikowa karta chipowa staje się kartą wielofunkcyjną i może spełniać równocześnie np. funkcję karty parkingowej i telefonicznej. Karty mikroprocesorowe posiadają pamięć stałą ROM (Read Only Memory), w której jest zapisany system operacyjny. Jest on niezbędny do funkcjonowania procesora i określa sposób zarządzania i dostęp do różnych obszarów pamięci

Karty chipowe klasyfikuje się również pod względem ich sposobu komunikowania się z urządzeniami zewnętrznymi. W ramach tego podziału rozróżniamy karty stykowe oraz karty bezstykowe.

Czytnik kart stykowych ma bardzo prostą konstrukcję mechaniczną sprowadzającą się do zespołu metalizowanych pokrytych złotem styków. Umieszczone na powierzchni karty styki, po włożeniu do czytnika, fizycznie stykają się z odpowiadającym im końcówkami czytnika. Styki zapewniają transmisję danych oraz doprowadzają zasilanie do układu elektronicznego karty.

Karty bezstykowe to wynalazek instytutu Arimury z roku 1978. Karty te stosuje się, gdy istotną rolę odgrywa szybkość przeprowadzanych operacji. Rozmiary tych kart są zazwyczaj takie same jak kart ISO, z wyjątkiem grubości, która waha się od 0,76 mm (grubość standardowej karty bankowej) do około 3 mm. Zasilanie i transmisja danych odbywają się przez specjalne układy komunikacyjne wbudowane w kartę.

Karty plastikowe | Identyfikatory